Είναι 60 ετών και απέκτησαν το 100ο τους εγγονάκι

Αυτό κι αν είναι ρεκόρ. Τα εγγόνια τους έφτασαν πλέον τα 100 και είναι ίσως οι πιο νέοι παππούδες με τόσα εγγόνια...
Η παράδοση των πολυμελών οικογενειών οδήγησε το σόι σε πρωτοφανείς αριθμούς μελών.
Ο Βίκτορ Ούριχ και η σύζυγός του Ανέτα, «μόλις» στα 60 τους και οι δύο, περίμεναν με ξεχωριστή αγωνία την γέννηση του τελευταίου εγγονιού τους Χένρι, που τελικά ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα, μετά από εννέα μήνες κύησης, προ μερικών ημερών.
Δεν ήταν ότι ήταν άπειροι στα περί τοκετών: οι ίδιοι απέκτησαν συνολικά 16 παιδιά, μεταξύ τους και τον Χάινριχ, πατέρα του μικρού Χένρι, σε μία μικρή πόλη της Αλμπέρτα του Καναδά.
Ο Χάινριχ, ο μεγαλύτερος από τους γιους, συνέχισε την «παράδοση» των γονιών του και έχει ήδη εννέα παιδιά, με το μεγαλύτερο να είναι σήμερα 12 ετών, που απέκτησε από τη δική του σύζυγο Τατιάνα.
Αντίστοιχα «γόνιμα» ήταν και τα περισσότερα από τα άλλα μέλη της οικογένειας του Βίκτορ και της Ανέτας, με αποτέλεσμα, η άφιξη του μικρού Χένρι, να είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η 100στή εγγονιού για τους περήφανους παππούδες.
«Είμασταν πολύ χαρούμενοι και το περιμέναμε πως και πως. Θα κάνουμε ένα γλέντι στην εκκλησία με όλη την οικογένεια παρούσα»,δήλωσε ο «πατριάρχης» της οικογένειας Βίκτορ σε τοπικό ΜΜΕ του Καναδά.
Όπως λένε, βέβαια, με τόσους συγγενείς πρώτου βαθμού είναι δύσκολο να μαζευτούν όλοι την ίδια στιγμή στο ίδιο σημείο, αλλά το προσπαθούν δύο φορές ετησίως, στα γενέθλια του παππού και της γιαγιάς.
Η Τατιάνα διευκρινίζει ότι οι περισσότεροι «έρχονται για τα γενέθλια του παππού, που είναι το καλοκαίρι».
Οι ευτυχισμένοι παππούδες δεν έχουν τα βάρη που θα φανταζόταν κανείς για τη φροντίδα των εγγονιών τους, καθώς με τόσα αδέρφια και ξαδέρφια στο στενό περιβάλλον, η ανάγκη για τη φροντίδα των μωρών μοιράζεται, επιτρέποντάς τους να απολαμβάνουν περισσότερο τις ώρες με τα παιδιά.
Πηγή:newsit.gr

Αύριο είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς στα νησιά Σαμόα

Όχι δεν βιαζόμαστε, ούτε κάναμε λάθος. Πολύ απλά τα νησιά Σαμόα ετοιμάζονται να αλλάξουν ωριαία άτρακτο ώστε να εναρμονίσουν τα ρολόγια τους με αυτά των κύριων εμπορικών εταίρων τους, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.
Για να συμβεί αυτό θα περάσουν κατ' ευθείαν από την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου στο Σάββατο 31 Δεκεμβρίου.
Τα νησιά Σαμόα, τα οποία βρίσκονται στο κέντρο του νότιου Ειρηνικού Ωκεανού, είναι αυτή τη στιγμή ανατολικά της ωριαίας ατράκτου που διασχίζει τον ωκεανό αυτό, με αποτέλεσμα η ώρα στο εν λόγω αρχιπέλαγος να είναι +11 ώρες από την ώρα Γκρήνουιτς. Οι Σαμόα είναι μια από τις τελευταίες χώρες του πλανήτη που βλέπουν τον ήλιο να δύει σε μια συγκεκριμένη ημέρα.
Με την αλλαγή που αποφασίσθηκε από την κυβέρνηση, τα νησιά Σαμόα θα είναι πλέον μία από τις πρώτες χώρες που θα βλέπουν την ημέρα να ανατέλλει και η ωριαία άτρακτός της θα είναι πιο κοντά στις ωριαίες ατράκτους της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.
Ύμνοι, προσευχές και μια ομιλία του πρωθυπουργού Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι προβλέπονται για την τελευταία ώρα της Πέμπτης. Μετά τα μεσάνυκτα, η επίσημη ημερομηνία θα προχωρήσει στο Σάββατο 31 Δεκεμβρίου.
Τα ξενοδοχεία του αρχιπελάγους δεν θα χρεώσουν τη διανυκτέρευση που εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρξει, όμως οι εργοδότες θα πρέπει να πληρώσουν αυτή την ημέρα εργασίας "φάντασμα".
Θα εκδοθούν και ειδικά γραμματόσημα.
Η μεταρρύθμιση αυτή θα διευκολύνει τις εμπορικές σχέσεις των νησιών με τις χώρες που είναι οι κύριοι εταίροι τους και στις οποίες ζουν πολλοί μετανάστες από τις Σαμόα, είχε εξηγήσει ο πρωθυπουργός ανακοινώνοντας το μέτρο τον περασμένο Μάιο.
Με τις σημερινές ωριαίες ατράκτους, "χάνουμε δύο εργάσιμες ημέρες κάθε εβδομάδα", είχε διευκρινίσει. "Όταν εδώ είναι Παρασκευή, στη Νέα Ζηλανδία είναι Σάββατο. Και όταν εμείς βρισκόμαστε την Κυριακή στην εκκλησία, στο Σίδνεϊ και το Μπρισμπέιν έχουν ήδη αρχίσει την εβδομάδα".
Αυτή τη στιγμή οι Σαμόα βρίσκονται 21 ώρες πίσω από την Αυστραλία και 23 ώρες πίσω από τη Νέα Ζηλανδία. Από τις 31 Δεκεμβρίου2011, οι Σαμόα θα είναι μία ώρα μπροστά από το Ουέλινγκτον και τρεις ώρες μπροστά από το Σίδνεϊ.
Οι Σαμόα είχαν επιλέξει τη σημερινή ωριαία άτρακτό τους πριν από 120 χρόνια επειδή τότε οι κύριοι εμπορικοί εταίροι τους ήταν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.
Πηγή:newsit.gr

Γνωρίστηκαν 10 λεπτά ως παιδιά και παντρεύτηκαν μετά από χρόνια διαδικτυακά!

Γνωρίστηκαν 10 λεπτά ως παιδιά, ξαναβρέθηκαν στο internet, παντρεύτηκαν μέσω Skype και αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί μετά από 3 μήνες. Η ιστορία δύο Ινδών σε αφήνει άφωνο.

Ο Syed Islam ο οποίος ζει στο Southampton παντρεύτηκε μέσω Skype την Monira Chowdhury με την οποία είχε γνωριστεί όταν ήταν παιδί μόλις δέκα λεπτά.
Μετά από χρόνια ξαναβρέθηκαν μέσω internet και ύστερα από πολύωρες συζητήσεις μέσω Skype ερωτεύτηκαν. Και ο έρωτάς τους δεν σταμάτησε εκεί. Χωρίς να συναντηθούν από κοντά παντρεύτηκαν διαδικτυακά ενώ αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί μετά από τρεις μήνες.

         
"Τη συνάντησα στο αεροδρόμιο του Heathrow και την αγκάλιασα. Στην αρχή ήταν ντροπαλή αλλά μετά χαλάρωσε. Ήμουν ενθουσιασμένος. Ξέρω πως ο γάμος μας ασυνήθιστος αλλά η απόσταση δε μετράει", είπε στην Daily Mail o 28χρονος Syed.
Η συνομήλικη σύζυγός του ανέφερε: "Ήταν ακριβώς όπως τον περίμενα. Ένας καλός άνθρωπος και περνάμε πολύ καλά. Ταιριάζουμε".
Το ζευγάρι σχεδιάζει τον ερχόμενο χρόνο να κάνει πάρτι στο Μπαγκλαντές για το γάμο τους ενώ η νύφη θα μείνει μέχρι τον Απρίλιο στην Αγγλία όταν και θα επιστρέψει στην Αμερική.
Πηγή:cosmo.gr

Τέλος στις γυμνόστηθες σερβιτόρες

Να βάλουν τα ρούχα τους υποχρεώθηκαν οι σερβιτόρες του εστιατορίου "Πριγκίπισσες της Χοσελάγκα" στον Καναδά. Διαβάστε γιατί έχασε τη δίκη ο ιδιοκτήτης

Οι πεινασμένοι πελάτες σε εστιατόριο του Μοντρεάλ δεν θα εξυπηρετούνται πλέον από γυμνόστηθες σερβιτόρες καθώς ο ιδιοκτήτης Ρεϊνόλντ Μορισέτ έχασε το δικαστικό αγώνα με το Δήμο του Μοντρεάλ.

Το εστιατόριο -Les Princesses d'Hochelaga-"Πριγκίπισσες της Χοσελάγκα", που βρίσκεται κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο, δεν επιτρέπεται πλέον να σερβίρει αυγά , ομελέτες, πρωινό με τόπλες σερβιτόρες , γεγονός που προκάλεσε απογοήτευση στην πελατεία του αλλά και στον τολμηρό ιδιοκτήτη.
Ο Μορισέτ διατείνεται πως έχασε τη δίκη επειδή ο δήμος διαμαρτυρήθηκε πως το εστιατόριο του δεν βρισκόταν στη σωστή εμπορική ζώνη για να διαθέτει γυμνόστηθο προσωπικό.

Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο του Κεμπέκ μετά την έφεση που κατέθεσε ο ιδιοκτήτης ενάντια στην πρωτόδικη απόφαση το 2010. Το εστιατόριο είχε πάντα άδεια για φαγητό αλλά όχι για να προσφέρει ερωτικά σόου καθότι δεν βρίσκεται στην ερωτική ζώνη της πόλης.
Ο Μορισέτ είπε πως ο δικαστικός αγώνας για να κρατήσει τις τόπλες σερβιτόρες στο εστιατόριό του κράτησε 7 χρόνια και του κόστισε 200.000 δολάρια.

Από σήμερα οι πιο καλές γκαρσόνες του Πριγκιπάτου της Χοσελάγκα σερβίρουν πρωινό με βαθύ αποκαλυπτικό ντεκολτέ. Και μέχρις εκεί.
Πηγή:news247.gr

Επικοινωνίαclose

Επικοινωνίαclose

Επικοινωνίαclose

Επικοινωνίαclose

Έκπτωση από τους ΝΥΤ σε 8 εκατ. άτομα... κατά λάθος

Περίπου 8 εκατομμύρια άνθρωποι έλαβαν από τους New York Times ένα email με μία προσφορά για ειδική έκπτωση ώστε να αναθεωρήσουν την απόφασή τους να διακόψουν τη συνδρομή τους.
Όλα καλά, θα μπορούσε να πει κανείς. Μόνο που αυτή η εκπτωτική προσφορά εστάλη κατά λάθος, από έναν απρόσεκτο υπάλληλο που απλώς έστειλε το σχετικό email στην λάθος λίστα παραληπτών.
Η εκπτωτική προσφορά είχε σχεδιαστεί μόνο για 300 συνδρομητές των New York Times, οι οποίοι αποφάσισαν να διακόψουν την παράδοση της εφημερίδας στο σπίτι τους. Πήγε όμως σε όλη την λίστα των email του τμήματος marketing των New York Times.
«Ένα email εστάλη νωρίτερα από τους New York Times κατά λάθος. Αυτό το email έπρεπε να σταλεί σε έναν μικρό αριθμό συνδρομητών. Αντιθέτως όμως, εστάλη σε μία μεγάλη λίστα ανθρώπων που μας είχαν δώσει το email τους για άλλους λόγους» αναφέρει η ανακοίνωση των New York Times.
Πηγή:pathfinder.gr

Τον γαργαλά για να τον κρατήσει ζωντανό

Για τις περισσότερες μητέρες το να γαργαλούν τα παιδιά τους είναι ένα κομμάτι διασκέδασης και χαράς. Για την Sanchia Norris, είναι ένας τρόπος να κρατήσει τον μικρό της γιο στη ζωή!
Η αναπνοή του μόλις ενός ετών γιου της κατά τη διάρκεια της νύχτας σταματά αρκετές φορές με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να τον γαργαλά για να επανέρχεται!
Η 41 ετών μητέρα έχει στο δωμάτιο του μικρού έναν συναγερμό ο οποίος ενεργοποιήτε κάθε φορά που σταματάει η αναπνοή του για να τον γαργαλίσει.
Οι ειδικοί έχουν προτείνει στην μητέρα του μικρού Benn να τον γαργαλά στα πέλματα των ποδιών του ή κάτω από το πηγούνι ή το στομάχι.
"Ένα βράδυ σταμάτησε να αναπνέει 23 φορές και έπρεπε να τον γαργαλάω κάθε φορά για να αρχίζει να αναπνέει ξανά."

Ο Benn πάσχει από άπνοια, ένα από τα πιο κοινά προβλήματα που επηρεάζουν τα πρόωρα μωρά. Προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα με αποτέλεσμα να σταματά η αναπνοή του βρέφους για 20 και πλέον δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Αυτά τα μωρά όταν κοιμούνται πολλές φορές οι μύες του και το νευρικό τους σύστημα τα οποία δεν έχουν πλήρως αναπτυχθεί αποσυντονίζονται με αποτέλεσμα να σταματάει απότομα η αναπνοή τους.
Ο Benn γεννήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο. Ήταν ένα παιδάκι που γεννήθηκε μόλις την 24η εβδομάδα. Το νεογέννητο έμεινε σε θερμοκοιτίδα για περισσότερες από 18 εβδομάδες.
"Ήταν θαύμα που έζησε. Ήταν μικρότερος από το μήκος του χεριού μου" αναφέρει η μητέρα του.
Πηγή:news247.gr

Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2011

Κοίτα να δεις τελικά ανατροπή: Η χρονιά ήταν πολύ καλύτερη από όσο τη θυμόμασταν. Ποια ταινία όμως είναι η καλύτερη της χρονιάς;

Είχε μεγάλη ποιότητα στην Χολιγουντιανή παραγωγή με συναρπαστικές, στυλάτες δουλειές όπως ο πολύ καλύτερος από όσο είχε δικαίωμα να είναι “Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση”, η ανηλεής δράση της “Επικίνδυνης Αποστολής: Πρωτόκολλο Φάντασμα”, ο καμβάς του Tarsem Singh στους “Αθάνατους”, η αποστομωτική τεχνική αρτιότητα του “Τεντέν”, η κλασική ιστορία προέλευσης του “Κάπτεν Αμέρικα”, το συναισθηματικό φινάλε της σάγκα του “Χάρι Πότερ”, η επιστροφή στα βασικά για την Disney με το φανταστικό “Μαλλιά Κουβάρια”. (Όλες ταινίες που φλέρταραν με τη δεκάδα.)

Είχε πολλές προτάσεις από το Ευρωπαϊκό σινεμά - ακόμα κι εκείνες που δεν μας άρεσαν αλλά μπόρεσαν να ανοίξουν σινεφίλ συζητήσεις: Οι υπνωτιστικές “Άλπεις” του Λάνθιμου, το Pedro mash-up από το “Δέρμα Που Κατοικώ”, το τέλος του κόσμου δια χειρός Trier στη “Μελαγχολία”, ο διασκεδαστικός “Artist” που μας επιστρέφει στη δόξα του βωβού κινηματογράφου, το παλαβό “Ο Θάνατός σου η Ζωή μου” με την ερμηνεία της χρονιάς από τον Vincent Gallo.
Το Αμερικάνικο σινεμά μίλησε για τη φθορά του έρωτα (“Blue Valentine”), για τη θνησιμότητα (“Μη Με Αφήσεις Ποτέ”), για τον φόβο της ήττας ως κινητήριο δύναμη (στο “Moneyball” με έναν υπέροχο Brad Pitt), για την τέχνη που διαρκώς αλλάζει κι εξελίσσεται (“Μεσάνυχτα στο Παρίσι” του μοναδικού Woody Allen).
Και η Ασία... βασικά χρειαζόμαστε περισσότερη Ασία στις Ελληνικές αίθουσες.
Αριστουργήματα σαν τους “13 Assassins” του Takashi Miike, τα “Cold Fish” και “Guilty of Romance” του Sion Sono και “I Saw the Devil ” του Ji-woon Kim δεν είδαν ποτέ το σκοτάδι της μεγάλης οθόνης στην Ελλάδα.
Ακόμα, οι 3 καλύτερες Βρετανικές παραγωγές του 2011 περιορίστηκαν σε Φεστιβαλικές, μια-κι-έξω προβολές στη χώρα μας. Μιλάμε για το συγκλονιστικό “Senna”, το σινεφίλ sci-fi “Attack the Block” και την coming of age δραμεντί “Submarine”.
Συνυπολογίζοντας και καθηλωτικά δράματα σαν το πυγμαχικό “Warrior” (με μεγάλο Nick Nolte) ή το αισθηματικό “Like Crazy”, βγαίνει με ευκολία εναλλακτική δεκάδα με ταινίες χωρίς διανομή. Like crazy είναι η διανομή μάλλον.
Ποιες είναι όμως οι 10 ταινίες που ξεχωρίζουμε (περισσότερο) από όσες παίχτηκαν στις Ελληνικές αίθουσες μες στο 2011;

10. “Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν”

(We Need to Talk About Kevin, της Lynne Ramsay)
Λατρέψαμε την ένταση αυτής της παντελώς εξωφρενικής ιστορίας για μια μητέρα που διαπιστώνει πως έχει βασικά γεννήσει τον διάβολο σε μορφή μικρού αγοριού.
Οικογενειακό θρίλερ στην παράδοση της “Προφητείας” αλλά πακεταρισμένο σαν arthouse Ευρωπαϊκό φιλμ, γυρισμένο με άρρωστα χρώματα και κρεμασμένες γωνίες του κάδρου, στημένο γύρω από μια μεγαλειώδη (στις σιωπές και στην παράνοια) Tilda Swinton και με την ιστορία δομημένη γύρω από ένα κομβικό σημείο που όσο κι αν η Ramsay ανεβάζει την ένταση, παραμένει εν τέλει αδιανόητο. Γι’αυτό και σοκαριστικό.

9. “Super 8”

(του JJ Abrams)
Λιγότερο blockbuster (ή σπουδή πάνω σε αυτά) και περισσότερο ερωτικό γράμμα του Abrams προς τον Spielberg που αγάπησε μικρός, αυτή η γλυκιά, μελαγχολική μίξη monster movie και εφηβικής περιπέτειας αφηγείται την ιστορία μιας παρέας πιτσιρικιών (ανατριχιαστικά καλή η Elle Fanning) που προσπαθούν να επιβιώσουν της επίθεσης ενός μυστηριώδους τέρατος.
Ο Abrams παίζει με τη φόρμα και τις ευαισθησίες ενός οικογενειακού χολιγουντιανού σινεμά που έχει πεθάνει, ενός σινεμά όπου τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στους χαρακτήρες, σε ένα δεσμό ραγισμένο, σε ένα βλέμμα ή ένα άγγιγμα φευγαλέο, σε ένα αντικείμενο που σημαίνει ένα σωρό ειπωμένα κι ανείπωτα πράγματα. Το πιο υπέροχο φινάλε της χρονιάς.

8. “Ένας Χωρισμός”

(A Separation, του Asghar Farhadi)
Ένα ζευγάρι χωρίζει στο σύγχρονο Ιράν επειδή εκείνη θέλει να ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον για την κόρη τους, ενώ εκείνος θέλει να μείνει πίσω για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα του.
Αυτό που ακολουθεί είναι μια κλινικής ακρίβειας καταγραφή της προσπάθειας τους να ελιχθούν μέσα σε ένα νομικό σύστημα που απαιτεί πειστήριο για την κάθε θύμηση, την κάθε σκέψη και το κάθε συναίσθημα, καθώς κάθε σπιθαμή ανθρωπιάς σβήνει υπό το βάρος υπολογισμένων αναπαραστάσεων και μαρτυριών περί ηθικής και δικαιοσύνης.

7. “Φιλενάδες”

(Bridesmaids, του Paul Feig)
Πίσω από το προσωπείο του κυνικού σπρωξίματός του ως “Hangover-για-γυναίκες”, αυτό το φιλμ -λίγο υστερικά αστεία κωμωδία, λίγο πορτρέτο της γυναικείας ψυχής με ίσα μέρη ευαισθησίας και κάφρικου χιούμορ- παίρνει όλα τα συστατικά της oeuvre του Judd Apatow και τα εφαρμόζει πολύ πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε άλλη εκ των ταινιών του.
Οι Paul Feig και Kristen Wiig (σκηνοθέτης και σεναριογράφος-πρωταγωνίστρια) κατάλαβαν πολυ απλά πως οι ταινίες του Apatow πάντοτε ήταν γυναικείες, αλλά το χιούμορ τους αντρικό. Ακούγεται λάθος, όμως το αποτέλεσμα είναι τόσο σωστό.

6. “Στην Καρδιά του Χειμώνα”

(Winter’s Bone, της Debra Granik)
Μια έφηβη κοπέλα κάπου στο έρημο τοπίο του Αμερικάνικου χειμωνιάτικου νότου αναζητά τον πατέρα της έχοντας να αντιμετωπίσει την εχθρική κοινότητα και το βάρος της ίδιας της κληρονομιάς της.
Ο ορισμός του πώς μπορείς να κάνεις τόσα πολλά με τόσο λίγα. Φοβερά πλούσια ιστορία (σε σκιαγράφηση χαρακτήρων και καταγραφή της δυναμικής του συνόλου και της οικογένειας) με λίγα και μεστά λόγια.
To καστ είναι, ανεξαιρέτως, θαυμάσιο.

5. “Παγιδευμένη Ψυχή”

(Insidious, του James Wan)
Όλα τα έχουμε ξαναδεί -το πνεύμα που καταλαμβάνει το μικρό γιο, το στοιχειωμένο σπίτι, την οικογένεια υπό κατάρρευση- αλλά όχι έτσι ακριβώς, και σίγουρα όχι τόσο τρομακτικά.
Ο Wan (σκηνοθέτης του πρωτότυπου, φανταστικού “Saw” προτού αυτό εκφυλιστεί στην torture porn αηδία που είναι σήμερα) δεν περιορίζεται στο σκοτάδι (ή στο φως), δεν εκμεταλλεύεται ασφυκτικά κοντινά πλάνα, δεν επαφίεται στα φτηνά τινάγματα.
Παρά απλώνει τον τρόμο σε ορθάνοιχτα κάδρα αφήνοντάς σε να μαντεύεις (να προσπαθείς δηλαδή) από πού θα σου έρθει, μπλέκει το υπαινικτικό με το προφανές, το σκοτάδι με το φως, το φόβο με την αγωνία, τον ήχο με την απουσία του, παραδίδοντας την πιο τρομακτική ταινία που έχουμε δει εδώ και χρόνια, ένα μεταφυσικό θρίλερ αποφασισμένο να σε κάνει να ικετέψεις σε μια ανώτερη δύναμη ώσπου να νιώσεις ασφαλής (;) όταν όλα τελειώσουν.

4. “Το Δέντρο της Ζωής”

(The Tree of Life, του Terrence Malick)
Η απώλεια της αγνότητας και η εύρεση του θεού στις λεπτομέρειες, η κοσμογονία/γέννηση και η καταστροφή/θάνατος ως ένα και το αυτό, σε μια αλληλουχία μερικών εκ των ωραιότερων εικόνων που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά.
Και αυτό συμπεριλαμβάνει τόσο το σχεδόν δίχως λόγια πρώτο μέρος της ταινίας, όσο και την προσγείωση στα προάστια των ‘50s, όπου οι διαφορετικές διαδρομές της ζωής συναντώνται στην ιστορία ενός μικρού αγοριού που μαθαίνει τι θα πει να χάνεται η αθωότητα.

3. “Μέσα από τις Φλόγες”

(Incendies, του Denis Villeneuve)
Εντάξει να κλαις με κάτι συγκινητικό, αλλά όταν κλαις με κάτι σοκαριστικό δε νιώθεις να ταράζεσαι συθέμελα;
Σε αυτή την αυθεντικά αρχαιοελληνικής υφής σύγχρονη τραγωδία, μια μητέρα αφήνει στα δύο παιδιά της μια διαθήκη που έρχεται με δύο ‘αποστολές’: Να βρουν τον πατέρα που νόμιζαν πως είχε πεθάνει και τον αδερφό που δεν ήξεραν πως είχαν, και να παραδόσουν στον καθένα τους από ένα γράμμα - μόνο τότε θα μπορέσει να αναπαυθεί εν ειρήνη.
Αυτό που ξετυλίγει αριστοτεχνικά ο ικανότατος Καναδός σκηνοθέτης Denis Villeneuve είναι μια ιστορία πολλαπλών επιπέδων και αφανών δεσμών η οποία συνδέει το προσωπικό με το πολιτικό και το θρησκευτικό με τρόπο που μπορεί να παρομοιαστεί μόνο με κλωτσιά στο στομάχι. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία. Κι άλλη μία.

2. “Οι Πρωτάρηδες”

(Beginners, του Mike Mills)
Οι αναμνήσεις μιας ζωής γίνονται ένα σε αυτή την γλυκόπικρη βιωματική ιστορία, όταν ο πατέρας ενός νεαρού άντρα (έξοχοι οι Christopher Plummer και Ewan McGregor αντίστοιχα) του ανακοινώνει πως είναι γκέι και προχωρά να ζήσει τα τελευταία χρόνια του έχοντας ανακαλύψει τον εαυτό του από την αρχή.
Τα όρια ανάμεσα στο τώρα, στο τότε και στο ίσως εξαφανίζονται πλήρως καθώς ένα άγγιγμα, ένα αντικείμενο, μια λέξη, μπορούν να συνδέουν διαφορετικές στιγμές και ξεχωριστά πρόσωπα μιας ολόκληρης ζωής, σε μια ολοκληρωμένη -όσο και ατελή- σπουδή πάνω στον έρωτα, την αβεβαιότητα, την προσωπική αναζήτηση, την οικογενειακής θαλπωρή. Και, τελικά, πάνω σε όλα όσα μας κάνουν αυτό που είμαστε. Πάντα, σε όλα, πρωτάρηδες.

1. “Drive”

(του Nicolas Winding Refn)
Νεο-ρετρο-νουάρ αισθηματική περιπέτεια (αν πρέπει να πεις πως είναι Κάτι), με έναν κατά βάση σιωπηλό άντρα να οδηγάει, να δρα, να αισθάνεται κρατώντας ένα τιμόνι.
Στο “Drive” οι κινηματογραφικοί κώδικες των ειδών καταρρέουν και ξαναγεννιούνται ως ένα, ενιαίο, αδιαίρετο σινεμά.
Για το ποίημα του Refn είχαμε γράψει πως “πρόκειται για έναν αληθινό θρίαμβο του σινεμά, για αγνό ένστικτο, έρωτα, αδρεναλίνη, βία, ‘80s μαγεία”.
Τη συναισθηματική μας φόρτιση τη στιγμή που πρωτοείδαμε να πέφτουν οι τίτλοι τέλους της ταινίας, θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό.
Πηγή:cosmo.gr